Hoe de kleintjes er op reageren, hangt in hoge mate af van die kleintjes zelf. En een kind is het product van erfelijke aanleg plus milieufactoren (lees: opvoeding).
Ik denk dat ik gewoon geluk heb gehad (en nog heb) met mijn twee meiden: de oudste was anderhalf toen we in '79 vier weken in hartje winter door Nieuw-Zeeland rondtrokken met onze oude Transit. Babystoeltje midden op de voorbank met een blok schuim eronder, zodat het stoeltje wat meer horizontaal kwam, want ze was nog te klein om lang rechtop te blijven zitten. Maar ze zat kraaiend van plezier om zich heen te kijken. Achter de voorbank stond een campingbedje, waar we haar af en toe, als het nodig was, in lieten zakken. Geen enkel probleem!
Daarna jaarlijks trektochten door Frankrijk, tent mee, de eerste jaren kinderstoeltje (zelfde als in NZ :) ) voor de jongste, zelfgemaakt blok schuimrubber met een hoesje voor de oudste, zodat ze uit het raam kon kijken. Ze hebben zich altijd geamuseerd en hebben eigenlijk nooit geklierd.
In '89 met de twee meiden, toen 8 en 11, zes weken overland (via Joegoslavie) naar Turkije, Kapadocie, en terug via Bulgarije, Roemenie, Hongarije, Oostenrijk... We reden met ons vieren in een L300 met wat Curver-kratjes achterin, waaroverheen stroken multiplex met campingmatrasjes en slaapzakken. Meestal wild gestaan, jerrycan water gevuld bij tankstation, kortom: behoorlijk primitief. Ze hebben genoten en ze praten er nog over!
Eva weet niets meer van Nieuw-Zeeland dan wat ze op foto's heeft gezien. Wat dat betreft is het aan te raden te reizen als ze op een leeftijd zijn dat ze er "wat aan hebben", maar zo niet... even goede vrienden! Volgens mij kun je niets betere doen dan een kind de liefde voor het reizen bijbrengen!
Dat doet me er aan denken: ik was zes weken toen mijn ouders mij in een reismand met de boot mee naar Engeland namen. Zou het daardoor gekomen zijn

